Mellow cakes

Een paar jaar geleden maakte ik een kapitale fout. Tijdens een gelegenheidsfeestje op mijn werkplek at ik een ... mellow cake! Ik weet niet wat me overkwam. Sinds mijn kindertijd vermijd ik het eten van deze specifieke chocolade snack in het bijzijn van anderen. Ergens heeft het iets te maken met de ‘zoenen’ die vanaf een lopende band verorberd moesten worden door de deelnemers aan het Nederlandse kinderprogramma De Droomshow. Doorslaggevend was echter de Vlaamse referentie naar ‘tetten’. Mellow cakes eten in het openbaar, dat zal je mij niet snel zien doen.


Misschien maakte ik die kapitale fout onder invloed van de stress van de aankoop en verbouwing van ons eerste huis. Misschien had ik het comfortabel gevoel dat ik had op mijn werkplek verward met veiligheid en vertrouwen. Wat vaststaat is dat er over de jaren heen bitter weinig variatie noch creativiteit gepaard gaat met mellow cake connotaties. Dat ik op dat moment samen met een slecht gekauwde hap, ook de zoveelste vernedering diende weg te slikken. Dat ik werd teruggekatapluteerd naar familiefeesten in (pre)pubertijden waar ik letterlijk door de grond zakte van schaamte om mijn ontwikkelende lichaam - huidskleur incluis - bij het horen van de - besef ik nu totaal ongepaste - opmerkingen van volwassen mensen.


Het gemak en de suggestieve referentie naar andere benamingen voor mellow cakes - artisanaal of niet - van een toppolitica zijn pijnlijk en betreurenswaardig. Het is problematisch op zoveel niveaus dat ik niet anders kan dan op zondag in mijn boze bruine vrouw pen te kruipen. De weg is nog lang, heel lang.


En nog even dit. Het genoegen van artisanale mellow cakes is mij zeker niet vreemd. Een chique bakkerij, een villadorp verder van waar ik woon, verkoopt er namelijk ook. Als het even kan dan stuur ik mijn melkwit Vlaams lief er om. Mellow cakes kopen, dat zal je mij niet snel zien doen.